Początkiem tunezyjskiej państwowości było założenie w 814 roku przez Fenicjan Kartaginy - kolonii która stała się z czasem ważnym ośrodkiem handlowym basenu Morza Śródziemnego. Kiedy Asyryjczycy podbili Fenicję Kartagina zaczęła przejmować zachodnie prowincje fenickie. Tak powstało państwo które w przyszłości miało stać się poważnym zagrożeniem dla Imperium Rzymskiego. Kartagińczycy kolonizowali wschodnie wybrzeża hiszpańskie, a także Sardynię i Sycylię. O kolonizację tych ostatnich toczyli w V wieku zażarte wojny z ówczesną potęgą morską - Grecją. W IV i III w. p. n. e. Kartagina osiągnęła hegemonię w zachodniej części śródziemnomorskiego basenu. Wojny o Sycylię nie ustały jednak. Jednym z ciekawszych epizodów tych walk, który zachował się w powiedzeniu Pyrrusowe zwycięstwo była inwazja króla Epiru, Pyrrusa, na Sycylię w 278 r. p. n. e. Zdobył on co prawda wyspę, jednak odniósł przy tym zbyt duże straty by móc umocnić swoje panowanie i już w dwa lata po desancie, w 276 roku p.n.e. został wyparty przez połączone siły rzymsko - kartagińskie.
Znaczenie Kartaginy wzrastało. Konflikt z Rzymem był zatem nieunikniony. W 264 r. p. n. e. wybuchła pierwsza wojna punicka. Klęska Kartaginy była początkiem jej końca. Obciążone kontrybucją na rzecz zwycięzcy państwo nie mogło utrzymać armii najemników którzy wzniecili rebelię. Udało się ją stłumić, jednak Kartagina nigdy już nie wróciła do dawnej świetności.
Próbę przywrócenia Kartaginie znaczenia podjął Hannibal. Udało mu się stworzyć wielką armię lądową, wyposażoną między innymi w słonie bojowe, która miała zaatakować Rzymian na półwyspie Apenińskim. Ambitny plan nie powiódł się. Po klęskach pod Zaną i Kannami Kartagina zawarła pokój na mocy którego utraciła wszystkie zamorskie posiadłości i cała flotę. Nie wystarczyło to jednak Rzymianom. Szybki rozwój gospodarczy afrykańskiego kraju niepokoił ich nadal. W 149 r. p. n. e. doszło do trzeciej wojny punickiej. Rzymianie zdobyli stolicę. Pokonane miasto spotkała zagłada. 90 % mieszkańców zginęło, budynki zrównane z ziemią. Teren na którym stało wielkie i potężne niegdyś miasto zaorano, obsypano solą i przeklęto aby ziemia ta już nigdy nie rodziła.
Jednak już kilkadziesiąt lat później na gruzach Kartaginy Rzymianie założyli kolonię, której w roku swej śmierci Juliusz Cezar przywrócił starą nazwę. Szybko też stolica nowej prowincji zwanej z racji wysokich plonów zboża w niej uzyskiwanych spichlerzem Rzymu rozkwitła ponownie. Pod koniec istnienia Cesarstwa Kartagina stała się ważnym ośrodkiem rozprzestrzeniania się chrześcijaństwa. W V wieku naszej ery została podbita przez Wandalów, później przeszła pod panowanie Bizantyjczyków. W VII wieku tereny dzisiejszej Tunezji zdobyli Arabowie w swym pochodzie pod zielonym sztandarem na zachód. Panowanie arabskie trwało aż do lat osiemdziesiątych dziewiętnastego wieku kiedy dzisiejsza Tunezja stała się francuskim protektoratem. Niepodległość uzyskała dopiero w roku 1956. Rok później proklamowano republikę. Pierwszym prezydentem został Habib Bourgiba. Jemu Tunezja zawdzięcza największy liberalizm w kwestii praw kobiet w krajach muzułmańskich. Zakazał noszenia hijabu w miejscach publicznych, zdelegalizował poligamię, wprowadził równe prawa do poruszania się po kraju, prowadzenia samochodu, rozwodu. Obecnie w parlamencie tunezyjskim zasiada 12 % kobiet ( dla porównania - w starającej się o przyjęcie do Unii Turcji jest ich 4%). Obecnie głowa Tunezji jest Zin Al-Abidin Ben Ali. Doszedł on do władzy w roku 1987 w wyniku bezkrwawego zamachu stanu. Konsylium lekarskie orzekło, że poprzedni prezydent nie jest w stanie sprawować władzy. Dzięki wprowadzonym przez Ben - Alego reformom system polityczny Tunezji jest jednym ze stabilniejszych wśród krajów muzułmańskich i, co ważniejsze, nie mają nań wpływu ekstremiści. Dzięki wprowadzonemu przez Alego Pacte Nacionale partie nie mogą odwoływać się do zasad żadnej z religii.