W przeszłości obszar dzisiejszej Tunezji nosił następujące nazwy: Numidia, Lidia, Africa Ifrikija, Barbaria. W Afryce Tunezja jest najbardziej wysuniętym państwem na północ kontynentu. Ludem pierwotnym zamieszkującym ten obszar byli Berberowie, nazywani przez starożytnych Makalami. W XII wieku p.n.e..obszar północnej Afryki uległ wpływom fenickim i był obiektem zainteresowania greckich kolonizatorów, w czasie trwającej wielkiej kolonizacji prowadzonej na obszarze Morza Śródziemnego. Efektem tego były wpływy kultury greckiej i fenickiej na mieszkańców zamieszkujących ten obszar. W 814 p.n.e. osadnicy feniccy osiedlili się w Kartaginie, założonej przez fenicką księżniczkę Dydonę. Odtąd nierozerwalnie ziemie wokół miasta uległy wpływom i uzależnieniu od miasta, który w niedługim czasie wyrosło na główny ośrodek handlu śródziemnomorskiego. Stał się on głównym rywalem Rzymu w podboju świata śródziemnomorskiego, w wyniku wojen punickich, Kartagina upadła w 146 roku p.n.e. stając się rzymską prowincją jako Africa.

Pełniła ona funkcję spichlerza Rzymu, przykładem tego są pozostałości miasta Dougga, z którego dzisiejsi archeolodzy mogą się dowiedzieć bardzo wiele o rzymskiej prowincji. Gajusz Juliusz Cezar w 44 roku p.n.e.. przywrócił dawną nazwę Kartaginie. W epoce cesarstwa prowincja została nazwana Africa Proconsularis.

Tunezja położona jest w Afryce Północnej i zajmuje powierzchnię wielkości połowy Polski. Wybrzeże Tunezji na północy i wschodzie opływa Morze Śródziemne. Północ kraju jest górzysta i gęsto zalesiona. Im dalej na południe, ukształtowanie terenu zmienia się w coraz bardziej płaskie i suche aż do obszaru szotów (słone jeziora, zazwyczaj wyschnięte) wyznaczających początek strefy saharyjskiej.

Tunezja jest najbardziej liberalnym krajem arabskim, o czym świadczą m.in. rozbudowane prawa kobiet. Kobiety zawdzięczają to pierwszej żonie Habiba Burgiby, która była Francuzką. Niektórzy uważają, że to ona przekonała męża do kilku wielkich reform, m.in. zniesienia wielożeństwa, zniesienia noszenia tradycyjnych chust przez kobiety (Burgiba nazwał te chusty wstrętnymi szmatami), kontrolowanie rozwodów przez sądy (w tym równe prawa do dzieci), dopuszczenie kobiet do szkół, parlamentu, władzy i innych form życia publicznego. Jednak należy zauważyć, że we Francji aż do 1970 roku (do wejścia w życie ustawy z dnia 4 czerwca 1970) obowiązywało tzw. puissance paternelle, to znaczy tylko ojcu przysługiwała władza rodzicielska po rozwodzie.

W 1967 roku Bourgiba zalegalizował również aborcję, obecnie jest dostępna na życzenie kobiety i bezpłatna (istnieje również legalna prostytucja oraz domy publiczne).

Tunezyjskie kobiety stanowią prawie 12% członków Tunezyjskiej Izby Deputowanych i ponad 20% członków w radach miejskich. Mają również znaczącą rolę w rządzie i dyplomacji (w tym m.in. na takich stanowiskach jak gubernatorzy prowincji, prezydenci miast, sekretarze stanu, ambasadorowie itp.). Młode kobiety stanowią 55% studentów na uniwersytetach.

• Dochód narodowy na jednego mieszkańca - 6 600 USD
• Inflacja - 2,7% (2001)
• Zadłużenie - 11,5 mld USD
• Obroty w handlu zagranicznym:
  • eksport: 6,6 mld USD
  • import: 8,9 mld USD
• Główni partnerzy - Niemcy 24%, Włochy 17%, Francja 14%, inni 45%

Islamskiej (lub Hjira) kalendarz jest pełne 11 dni krótszy niż gregoriański (Zachodniopomorskie) kalendarzowego, a więc święta i festiwale spadek o 11 dni wcześniej każdego roku. Ras as-Sana jest Islamskiej obchody nowego roku. Moulid an-Nabi świętuje urodziny proroka Mahometa. Te uroczystości obejmują parady na ulicach miasta ze światła, święta, perkusistów i specjalne słodycze. Ramadan jest obchodzony w dziewiątym miesiącu islamskiego kalendarza, dla upamiętnienia miesiąca, kiedy został objawiony Quran do Mohammed. Obecnie poważanie, wierni podejmują ani żywności ani wody, aż po zachodzie słońca każdego dnia. Pod koniec Ramadanu (Eid al-Fitr), z przerwami na czczo wiele celebracji i wesołość.

Eid al-Adha jest czas na pielgrzymkę do Mekki, które każdy Muzułmanin jest oczekiwać, aby przynajmniej raz w życiu. Ulice są ozdobione kolorowymi światła i dzieci grać w swoje najlepsze ubrania. Z Mahmal rytuał odbywa się w każdej wiosce - są przechodzącej pielgrzymami dywany i osłony do podejmowania w ich podróży.

Pod względem świeckiego festiwale, lipiec i sierpień to miesiące do zapamiętania. Głównym wydarzenie w Tunisie Kartaginie kalendarza jest Międzynarodowy Festiwal, który wypełnia tych miesięcy z muzyki, tańca i spektakle teatralne w Kartaginie w dużej mierze przywrócone rzymskiego teatru. El-Jem Międzynarodowy Festiwal Muzyki symfoniczny odbywa się co lipca. W Dougga Festiwal klasycznego dramatu odbywa się również w lipcu i sierpniu w - you guessed it - Dougga. Po wakacyjnej ciepła umiera w dół, w dwuletnich Kartagina Międzynarodowy Festiwal Filmowy (koncentrując się na Bliskiego Wschodu i Afryki, kino) odbywa się w październiku w nieparzystych numerach od lat.
1 stycznia - Nowy Rok Day20 marca - Grupa Niepodległość Day21 marca - Młodzież Day9 kwietnia - Męczenników Day1 maja - Pracy Day25 lipca - Republika Day3 sierpnia - publiczne Holiday13 sierpnia - Women's Day15 października - Ewakuacja Day7 listopada - rocznica przystąpienia Ben Ali.W

Reprezentuje niezwykle malowniczy i urodzajny region nazywany już 2000 lat temu �spichlerzem Rzymu". Zboże z tutejszych pól transportowano drogą morską z Tabarkl do Rzymu. Obecna Beja jest nadal ważnym ośrodkiem rolniczym z przepięknym starym miastem.

Tuniskie Bardo jest najlepszym muzeum w kraju. Wizyta w nim to ważne i ekscytujące przeżycie. Zgromadzono tu większość ważniejszych znalezisk z licznych tunezyjskich wykopalisk.

Muzeum słynie przede wszystkim ze wspaniałej kolekcji mozaik, które powstały na zlecenie zamożnych obywateli rzymskiej Afryki, a dziś są świadectwem ówczesnych obsesji, stylu życia oraz wierzeń Rzymian. W Bardo można podziwiać imponującą kolekcję marmurowych rzeźb, niestety, zniszczonych przez Wandalów, oraz zbiory Muzeum Islamskiego kontrastujące ze wszystkimi zgromadzonymi w budynku portretami, ponieważ muzułmańska sztuka koncentrowała się wyłącznie na motywach dekoracyjnych.

Bardo warto odwiedzić choćby ze względu na sam budynek. Usytuowane na przedmieściu Le Bardo, około 4 km na zachód od centrum miasta, zajmuje dawny pałac Bardo, oficjalną siedzibę bejów husajnickich. Pierwszy pałac w tym miejscu wzniósł hafsydzki sułtan El-Mustansir (1249-1277). Władca także odnowił i przebudował akwedukty z Zaghwanu do Kartaginy, aby zaopatrywały w wodę jego siedzibę oraz medynę. Obecna budowla powstała pod koniec XVII w. i była sukcesywnie powiększana przez kolejne pokolenia Husajnidów do 1888 r., kiedy założono tu muzeum.

Najlepiej przyjechać wcześniej, zanim zjawią się wycieczki grupowe, w porze lanczu lub przed zamknięciem. Latem warto rozpocząć zwiedzanie od drugiego piętra, ponieważ w godzinach popołudniowych robi się tam niezwykle gorąco. Na obejrzenie całych zbiorów potrzeba co najmniej pół dnia, więc lepiej przyjechać tu dwa razy, by nie zwiedzać w pośpiechu. Większość opisów jest wyłącznie w języku arabskim i francuskim.

Miasto rodzinne Hannibala i miejsce, gdzie rozegrał się tragiczny romans pochodzącej z Kartaginy Dydony i Rzymianina Eneasza, opisany na kartach Eneidy Wergiliusza - słowem jedno z najwspanialszych miast starożytnego świata.

 Założyciele miasta, biegli w ekonomii Fenicjanie, byli ludem nieprzeciętnie bogatym, stąd Pliniusz raczej na wyrost przypisuje im wynalezienie handlu, co świadczy o tym, jak wysoko oceniano ich talenty w prowadzeniu interesów.

Umieszczona na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO Kartagina zachowała naturalne piękno, urozmaicone bujną zielenią i wspaniałymi widokami na zatokę. Ślady przeszłości, mimo iż szczątkowe i rozsiane na sporym terenie, są na tyle wyraźne, że przy odrobinie wyobraźni przywołują epicką przeszłość miasta. Jest tu sześć ważnych miejsc: Państwowe Muzeum Kartaginy i wykopaliska na wzgórzu Byrsa, rzymski teatr, amfiteatr i wille, imponujące termy Antoniusza, tofet i porty punickie. Dysponując odpowiednią ilością czasu, warto zwiedzić je wszystkie.

Legendarna data powstania miasta to 814 r. p.n.e. Fenicka potęga, której podstawą było miasto Tyr w dzisiejszym Libanie, była w tym okresie w szczytowej fazie rozwoju, dlatego aby umocnić swą władzę w Afryce Północnej Fenicjanie założyli miasto.

Fenicka nazwa miasta - Kart Hadaszt - oznacza „nowe miasto”, co sugeruje, że od samego początku Kartagina miała być czymś więcej niż tylko placówką handlową. Lokalizacja była idealna dla imperium, które swą potęgę zawdzięczało morskim podróżom - wąski i górzysty cypel otoczony z trzech stron morzem (Sebkhet er-Ariana, słone jezioro na północ od Tunisu miało wtedy połączenie z morzem).

W VII w. p.n.e. narastało zagrożenie Tyru ze strony Asyryjczyków i Kartagina przejęła rolę stolicy fenickiego świata, stając się głównym mocarstwem zachodniej części Morza Śródziemnego. Potężne miasto-państwo kontrolowało wybrzeże północnoafrykańskie: od Trypolitanii (zachodnia Libia) po Atlantyk, z przyczółkami na Balearach, Korsyce, Malcie, Sardynii i Sycylii.

Dominacja w regionie doprowadziła w końcu do konfliktu z Grecją, a następnie z Rzymem. Kością niezgody stała się Sycylia .

Początkiem tunezyjskiej państwowości było założenie w 814 roku przez Fenicjan Kartaginy - kolonii która stała się z czasem ważnym ośrodkiem handlowym basenu Morza Śródziemnego. Kiedy Asyryjczycy podbili Fenicję Kartagina zaczęła przejmować zachodnie prowincje fenickie. Tak powstało państwo które w przyszłości miało stać się poważnym zagrożeniem dla Imperium Rzymskiego. Kartagińczycy kolonizowali wschodnie wybrzeża hiszpańskie, a także Sardynię i Sycylię. O kolonizację tych ostatnich toczyli w V wieku zażarte wojny z ówczesną potęgą morską - Grecją. W IV i III w. p. n. e. Kartagina osiągnęła hegemonię w zachodniej części śródziemnomorskiego basenu. Wojny o Sycylię nie ustały jednak. Jednym z ciekawszych epizodów tych walk, który zachował się w powiedzeniu Pyrrusowe zwycięstwo była inwazja króla Epiru, Pyrrusa, na Sycylię w 278 r. p. n. e. Zdobył on co prawda wyspę, jednak odniósł przy tym zbyt duże straty by móc umocnić swoje panowanie i już w dwa lata po desancie, w 276 roku p.n.e. został wyparty przez połączone siły rzymsko - kartagińskie.
Znaczenie Kartaginy wzrastało. Konflikt z Rzymem był zatem nieunikniony. W 264 r. p. n. e. wybuchła pierwsza wojna punicka. Klęska Kartaginy była początkiem jej końca. Obciążone kontrybucją na rzecz zwycięzcy państwo nie mogło utrzymać armii najemników którzy wzniecili rebelię. Udało się ją stłumić, jednak Kartagina nigdy już nie wróciła do dawnej świetności.
Próbę przywrócenia Kartaginie znaczenia podjął Hannibal. Udało mu się stworzyć wielką armię lądową, wyposażoną między innymi w słonie bojowe, która miała zaatakować Rzymian na półwyspie Apenińskim. Ambitny plan nie powiódł się. Po klęskach pod Zaną i Kannami Kartagina zawarła pokój na mocy którego utraciła wszystkie zamorskie posiadłości i cała flotę. Nie wystarczyło to jednak Rzymianom. Szybki rozwój gospodarczy afrykańskiego kraju niepokoił ich nadal. W 149 r. p. n. e. doszło do trzeciej wojny punickiej. Rzymianie zdobyli stolicę. Pokonane miasto spotkała zagłada. 90 % mieszkańców zginęło, budynki zrównane z ziemią. Teren na którym stało wielkie i potężne niegdyś miasto zaorano, obsypano solą i przeklęto aby ziemia ta już nigdy nie rodziła.
Jednak już kilkadziesiąt lat później na gruzach Kartaginy Rzymianie założyli kolonię, której w roku swej śmierci Juliusz Cezar przywrócił starą nazwę. Szybko też stolica nowej prowincji zwanej z racji wysokich plonów zboża w niej uzyskiwanych spichlerzem Rzymu rozkwitła ponownie. Pod koniec istnienia Cesarstwa Kartagina stała się ważnym ośrodkiem rozprzestrzeniania się chrześcijaństwa. W V wieku naszej ery została podbita przez Wandalów, później przeszła pod panowanie Bizantyjczyków. W VII wieku tereny dzisiejszej Tunezji zdobyli Arabowie w swym pochodzie pod zielonym sztandarem na zachód. Panowanie arabskie trwało aż do lat osiemdziesiątych dziewiętnastego wieku kiedy dzisiejsza Tunezja stała się francuskim protektoratem. Niepodległość uzyskała dopiero w roku 1956. Rok później proklamowano republikę. Pierwszym prezydentem został Habib Bourgiba. Jemu Tunezja zawdzięcza największy liberalizm w kwestii praw kobiet w krajach muzułmańskich. Zakazał noszenia hijabu w miejscach publicznych, zdelegalizował poligamię, wprowadził równe prawa do poruszania się po kraju, prowadzenia samochodu, rozwodu. Obecnie w parlamencie tunezyjskim zasiada 12 % kobiet ( dla porównania - w starającej się o przyjęcie do Unii Turcji jest ich 4%). Obecnie głowa Tunezji jest Zin Al-Abidin Ben Ali. Doszedł on do władzy w roku 1987 w wyniku bezkrwawego zamachu stanu. Konsylium lekarskie orzekło, że poprzedni prezydent nie jest w stanie sprawować władzy. Dzięki wprowadzonym przez Ben - Alego reformom system polityczny Tunezji jest jednym ze stabilniejszych wśród krajów muzułmańskich i, co ważniejsze, nie mają nań wpływu ekstremiści. Dzięki wprowadzonemu przez Alego Pacte Nacionale partie nie mogą odwoływać się do zasad żadnej z religii.

Republika Tunezji to państwo położone w północnej Afryce nad Morzem Śródziemnym. Graniczy z Algierią i Libią. Od strony południowej Tunezję otaczają wielkie przestrzenie Sahary, a na północy rysuje się żywy, zielony i tropikalny krajobraz gór Atlasu, którego pasma malowniczo poprzecinane są srebrzystymi odnogami rzeki Madżardy. Mnóstwo tu również bajkowych wodospadów i jezior, kwitnących aromatycznych hibiskusów i barwnych oleandrów. Takie połączenie surowej pustyni z egzotyczną oazą czyni z Tunezji miejsce niezwykle piękne, a położenie między morzem i pustynią sprawia, że Tunezja uważana jest za kraj kontrastów i zróżnicowanego krajobrazu. Możemy tu zwiedzić piaszczyste wschodnie wybrzeże Sahal z dobrze rozwiniętą bazą noclegową i gastronomiczną, udać się na niezapomnianą przygodę po saharyjskich wydmach, oddać się wodnym szaleństwom w ciepłym, błękitnym, zachęcającym do kąpieli morzu, albo delektować się widokiem i zapachem sadów daktylowych, drzewek cytrusowych, figowców i bananowców